به نظر من مبنای تمام سوالاتی که در جلسات کوچینگ مطرح میشوند تا مراجع را بر سر خواستهاش قرار بدهند، یک چیز است: اینکه مراجع «چرایی» خودش را پیدا کند. شاید تمام بیقراریهای آدمی در گرو یافتن خویشتن است؛ گویی در اندرون او دنیایی است در انتظار کشف. دنیایی که فقط «یک» کاشف دارد و همانا آن کاشف خود آن فرد است. نقشهی گنج در درون هر فرد نهاده شده است و در سکوت و گفتگو با خویشتن است که این «راز سر به مهر» کشف خواهد شد.
همکاری با یک شنونده بد – کار کردن با افرادی که به حرفتان گوش نمیکنند، چالشبرانگیز است. همکاران اگر حرفهای شما را قطع کنند، همهمه کنند، حواسشان پرت باشد، یا همیشه منتظر باشند نوبتشان برسد و صحبت کنند، نتیجه یکی است: احساس میکنید کسی به حرف شما گوش نمیکند و احتمال سوءتفاهم— و اشتباه— بالا میرود. آیا تاکتیکهایی وجود دارند که از آنها برای ترغیب همکارانتان به بهتر گوش دادن استفاده کنید؟
از گفتن تا پرسیدن – همهی مدیران دوست دارند در دوران مسوولیت خود، به موفقیت چشمگیر و قابل افتخار و ماندگاری دست یابند. اگر فرض بگیریم که نیت و قصد همهی مدیران این باشد، آیا تاثیر و نتیجه نیز در همین راستا است؟
میزان شکاف بین نیت و نتیجه و فاصله بین تصمیم و تاثیر از دید مدیر و دید دیگران چقدر است؟
هر چه این شکاف عمیقتر باشد، نیاز به تغییر بیشتر است. اگر بخواهیم با دیدگاهی عملگرایانه به شرایط موجودمان توجه کنیم، امکان تغییر دادن چه چیز را داریم؟
ایجاد بستر مناسب برای برانگیختن رشد-مغز قابلیت پلاستیکی دارد: در طول زندگی بزرگ میشود و خود را تطبیق میدهد.
این یعنی شما هرگز همان کسی نمیمانید که بودهاید. همهی ما میتوانیم باهوشتر، مدبرتر و شادتر شویم. این دیدگاه رایج و مایوسکننده که آدمها تغییر نمیکنند به لحاظ علمی اشتباه است. آن کسی که همیشه در کارهایش شکست میخورد با مراقبت درست، میتواند عملکرد در سطوح بالاتر را یاد بگیرد.
آخر کجاست؟-وقتی در بهترین شرکت دنیا هستید و به نظرتان کسلکننده و تکراری میآید، چه محل یا شغل دیگری متصور است که نو، جذاب و آموزنده باشد؟!
آنچه در کلام میآید، زندگی و آیندهی شما را میسازد، اگر فکر شما این است که قبول شدن در این رشته یا آن دانشگاه، “آخر” دنیا است، پس قبول نشدن به معنای شکستی برای عمر و پایان دنیای شماست. اگر هم قبول شوید، دنیای شما پایان خواهد یافت، منتها با چند سال تاخیر!
طرز فکر کوچینگی-پرورش ذهنیت رشد (Growth Mind-set) به این معنی است که شما کاملاً همراستا با کارمندانتان در حال یادگیری هستید. هر چه بیشتر رهیاری (کوچینگ) را تمرین کنید، مهارتهای شما قویتر میشوند، اما برای پیشرفت باید اهل کنجکاوی و عمل باشید تا صرفاً دفاعی ماندن
چگونه بازخوردی بدهیم که به رشد مردم کمک کند؟-کسب استادی در ارائهی بازخورد توسعهای که محرک رشد است، چالش دشواری است؛ این مهارت میتواند بین کارمندی که با نگرش قوی و مثبت در فعالیتهای سازمان مشارکت دارد و کسی که خود را محذوف از سازمان دانسته و مشارکتی در فعالیتهای آن ندارد تفاوت ایجاد کند. یک گفتگوی ساده میتواند به یک کارمند انگیزه داده و یا آتش اشتیاق او را کاملاً خاموش کند. یک رهبر حقیقی کسی است که مواد اولیهی شکوفایی در همهی کارمندان خود را شناخته و شرایط لازم برای درخشش آنها را فراهم سازد، حتی اگر چالش سختی در پیش رو داشته باشد.
کوچینگ با خود – چگونه میتوانیم «حالِ» خود را بفهمیم؟ اینکه بتوانیم متوجه شویم که احساساتمان چه چیزی به ما میگویند، ساده نیست و کسب این توانایی نیازمند تمرین و تفکر است. راه حلی که میتواند در کشف زبانِ احساسات و در نتیجه شناخت بیشترِ خویشتن به ما یاری رساند، این است که چند دقیقه با خودمان خلوت کنیم، قلم و کاغذی برداریم و بنویسیم. با کمی تفکر بعد از چند دقیقه دلایل ناخرسندی و نگرانی، به روی کاغذ میآید. این فرایند گفتگو با خود را اصطلاحا self coaching (کوچینگ با خود) مینامیم.
کوچینگ چگونه کار می کند؟-یکی از ابزارهای قدرتمند من به عنوان یک رهیار (کوچ)، یک کارت بانکی جادویی است که در حساب آن میلیاردها تومان و گاهی هم میلیاردها دلار پول موجود است. اگر شما واقعاً چند برابر حد دلخواه و تصورتان پول داشتید…
فردا چه کار میکردید؟
زندگیتان چه تغییری میکرد؟
گوش دادن در سطحی که میتوانید به دیگران کمک کنید تا معنی و مفهوم جدیدی را از یک گفتگو به دست آورند، گوش دادن فراتر از کلمات است. بنابراین شما میتوانید به دیگران نشان دهید که آنها را شنیدهاید.
هر انسانی میخواهد گوش داده شود، با این وجود آنها مشتاق هستند که شنیده شوند.
چرا رهیار؟-رهیاری (کوچینگ) چالشهایی را پیش روی هر مدیری قرار میدهد. شاید لازم باشد در سبک رهبری خود و روشهایی که ارزش افزوده ایجاد میکنید، تجدید نظر کنید.
باور محرک و اثرات جانبی آن-سلامتی، شادی، ثروت و. یک کوچ خوب، خود فردی کوچپذیر و آمادهی تغییر است و از خدمات کوچینگ برای توسعهی فردی خویش بهره میگیرد. اگر به عنوان یک مراجع به یک رهیار (کوچ) مراجعه کردهاید شاید بد نباشد از او هم بپرسید که رهیار (کوچ) دارد یا نه و این که چه دستاوردهایی از فرایند رهیاریِ خودش داشته است.
زمان زيادي تا سال 1400 و آغاز سدهاي جديد باقي نمانده است. سدهاي که پيشبيني ميشود در آن شاهد تغييرات بسياري در شيوهي کار و زندگي باشيم.در اين زمان، وضعيت مشاغل چگونه است؟ انتظار ميرود در اين شرايط، دسترسي کارفرمايان و افراد جوياي کار به يکديگر سادهتر از قبل فراهم شود و رقابتها هم در زمينهي کسب شغلهاي جديد و هم در مورد جذب کارکنان مستعد، بيش از گذشته و اين بار در سطح جهاني بهوجود آيد.
در موارد متعدد، مراجع با مشکل یا مسالهای وارد جلسه میشود که از دید او غیر قابل حل است اما یک رهیار (کوچ) با کنجکاوی به دنبال افزایش آگاهی خود از هدف و صورت مساله و البته افزایش آگاهی مراجع است.
اجتناب از ارائهی بازخورد منفی، اشتباه و خطرناک است. اشتباه از این لحاظ که اگر انتقاد در زمان درست و به روش درست مطرح شود، میتواند کاملاً انگیزهبخش باشد و خطرناک از این لحاظ که بدون آگاهی از اشتباهات، احتملاً هیچکس نمیتواند پیشرفت کند. اصرار بر “مثبت” ماندن در ارائهی بازخورد صرفاً شما را از هدف دورتر میکند.
بازخورد، خودآگاهی کارمندان را افزایش داده و منجر به تقویت تغییر مثبت در تمام سازمان میشود. با توجه به میزان ترس از بازخورد (از جانب هر دو طرف این تعامل) شاید با خودتان فکر کنید نمیتوانید بر اضطراب خود غلبه کرده و یک مکالمه معنادار با کارمند خود داشته باشید؛ اما میتوانید و این مقاله به شما کمک خواهد کرد.
پنج باوری که مانع دستیابی شما به اهدافتان میشود-همهی ما رویاها و اهدافی داریم اما ممکن است که به آنها نرسیم. این مقاله ترجمهی سخنرانی خانم Bel Pesce در TED میباشد، در این سخنرانی خانم Bel Pesce به پنج دلیل مهم که مانع تحقق رویاهایمان میشود اشاره کرده است.
فردی با شنوایی طبیعی کامل در حالی که ذهنش متوجه موضوع دیگری است، چگونه میتواند نسبت به دنیای پیرامون خود ناشنوا شود؟ این پرسش تاملبرانگیز که بیشک رویداد آشنا و ملموس زندگی روزمره محسوب میشود و همه ما به نوعی شاهد حضور پررنگ و محسوس آن در تجربه زیستی خود بودهایم.
تصور کنید شخصی به شما زل زده و این مساله باعث رنجش شما شده است. اولین فکری که در ذهن شما شکل میگیرد چیست؟
ما همه دارای «جملههای پیشفرض زندگی»2 هستیم که از مجموعه همین الگوهای ذهنی شکل گرفته و تمام مسیر زندگی ما را بهوجود میآورند. مثلا یکی از مهمترین جملههای پیشفرض زندگی من که در یک خانواده فرهنگی بزرگ شدهام این بوده که «آدم موفق کسی است که خوب درس بخواند، بعد دانشگاه برود، بعد شغل مناسبی پیدا کند با حقوق خوب و برای خانوادهاش با خرید خانه و ماشین در مراحل بعدی، ویلا و سفرهای خوب، یک زندگی عالی بسازد.
